Vanmorgen vroeg opgestaan voor de mis in de Abyssinian Baptist Church in Harlem. We hadden gekozen voor de dienst van 09:00 uur (minder druk verwachtten wij), maar toen we er aankwamen werden we gelijk doorgestuurd naar 'the line around the corner' . Bleek dat er sinds twee maanden geen 'visitors' bij de 9-uurs dienst mochten zijn. We werden er gelijk uitgepikt als zijnde 'visitors' aangezien we er in de verste verte niet uitzien als African Americans (het overgrote deel van de leden van de kerk komt uit die community). Toen we 'around the corner' kwamen, stond de rij voor de mis van 11:00 uur er al .. en het was pas 08:30 uur! Het was echt een rare gewaarwording om in de rij te staan met ruim 300 andere (zonder uitzondering blanke) mede-toeristen, terwijl de African Americans langs de rij liepen en wel naar binnen mochten. De mensen van de kerk die de rij in de gaten hielden waren erg onaardig en er werd veel tegen ons geschreeuwd; er kon geen aardig woord vanaf. Het was erg vervelend om zo apart in een bepaalde 'groep' te worden neergezet op basis van huidskleur; niet dat het in any way te vergelijken is, maar het geeft je misschien wel enigzins een idee van hoe het voor de African Americans moet zijn geweest om overal aan de kant te worden gezet en als tweederangs burgers te worden behandeld... ik vond dit al niet leuk! 

 

De rij werd ondertussen alsmaar langer en langer; ik schat dat er zo'n 500 mensen stonden te wachten, en dat is dan nog zonder degenen meegerekend die door de mensen van de kerk werden weggestuurd (vanwege bijvoorbeeld hun kleding). Opzich wel logisch dat de Abyssianians een hekel kregen aan 'ons toeristen': we waren gewoon met een te groot aantal. 

 

Om 11:00 uur mochten we dan naar binnen (alleen de eerste 250) en we wisten zelfs nog een zitplaats te bemachtigen in de kerkbank. Met het 'African American Heritage Hymn book'  op schoot waren we er helemaal klaar voor. Er werd prachtig gezongen en gesproken. Mooi om te zien hoe goed de kerk 'in touch' is met haar leden en echt midden in de gemeenschap staat. Er wordt niet gesproken in moeilijke, stijve taal, maar vol passie, enthousiasme, en de 'struggles' van elke dag aanhalend (o.a. de gevangenis, ontslag, financiele problemen, en zelfs politiek, zoals het health care debate). Er wordt volop humor gebruikt en twee van de drie sprekers waren vrouwen (en droegen zelfs kerkelijke gewaden). Erg verfrissend dat er hier op zo'n wereldlijke en moderne manier met het geloof wordt omgegaan. De mis is niet somber en serieus, maar juist een 'celebration of life'. De gospel muziek sluit daar perfect bij aan. De sprekers heetten ons overigens van harte welkom en zorgden dat we ons op ons gemak voelden. Gelukkig heel anders dan de sfeer in de rij buiten. De dienst duurde bijna 2 uur, waarna we terug naar het hostel gingen voor een lekkere bagel.

 

Onderweg naar het hostel hadden we nog wel een probleempje: we waren in een verkeerde metrolijn gestapt, en wilden er snel weer uit .. maar ik eindigde op het perron, en Charlotte achter een gesloten metrodeur en ze kon er niet meer uit! Met gebaren elkaar duidelijk gemaakt dat ik op het perron zou wachten, en zij bij de volgende halte een metro terug naar mij zou nemen. Maar, terwijl je dan staat te wachten, ga je toch twijfelen; ze bedoelde toch wel echt dat ik moest wachten he? Aangezien Charlotte haar mobiel geen bereik heeft in de VS, zouden we elkaar ook niet kunnen bellen, dus toch even spannend. Gelukkig kwam ze een kwartiertje later weer aanlopen .. maar het was wel een gespannen kwartiertje voor ons beiden! Gelijk met elkaar afgesproken dat we, als we elkaar echt kwijtraken, we beiden naar het hostel teruggaan en elkaar daar weer ontmoeten. Hopen dat het niet nodig zal zijn!

 

De volgende activiteit van vandaag was een bezoek aan het MCNY. Dit museum ligt op loopafstand van ons hostel; perfect dus! Het is een mooi pand en op de voorkant prijken de banners van de 3 NY400 tentoonstellingen. In de lobby vind ik overigens gelijk de engelstalige NY400 brochure. Ziet er super uit. Heb er overigens ook 1 meegenomen naar het hostel voor op de 'activiteitenmuur': who knows, misschien zijn er hier nog wel NY400 'zieltjes' te winnen! Ik ga in elk geval m'n best doen.

 

De expo 'Dutch Seen: NY rediscovered', mijn favoriet van de 3, toont het werk van Nederlandse fotografen die hun visie op NY geven. Ik ben sowieso gek op fotografie, maar het werk van Hendrik Kerstens vind ik erg bijzonder. Het is leuk hoe hij speelt met het gebruik van materialen in de foto en je zo op het verkeerde been zet. Zo is er bijvoorbeeld een foto van een meisje die een traditionele boerenmuts draagt, maar wat bij nadere inspectie een plastic tasje blijkt te zijn. Erg creatief, deze mix van oud en nieuw.

 

De 2e expo, Amsterdam/New Amsterdam: the Worlds of Henry Hudson, heeft een historische invalshoek. Nu ben ik tijdens mijn NY400-werkzaamheden al vrij veel te weten gekomen over Henry Hudson en Nieuw Amsterdam, maar het was toch leerzaam het nu in woord en beeld te zien. In de expo is veel aandacht besteed aan de details en de historische achtergronden. Leuk bedacht was ook dat de expo is vormgegeven naar model van de Halve Maen, het schip waarmee H.H. bij Manhattan aankwam. Toen we al die Amerikanen aandachtig zagen lezen over Nederland, glommen Charlotte en ik toch wel een beetje van trots voor ons kleine kikkerlandje!

 

De tentoonstelling Mannahatta/Manhattan is visueel erg mooi vormgegeven. Het toont hoe Manhattan er uit moet hebben gezien toen H.H. er in 1609 aan kwam varen. Vooral leuk voor geografie en biologie fanaten!

 

Na het museumbezoek Central park ingegaan om ditmaal de zuidelijke kant te ontdekken. Gezellig wat gedronken bij het beroemde 'Boathouse' aan 'the Lake', met uitzicht op de roeiboten op het water. We hebben daarna bijna 2 uur door het park gelopen en dat verveelt geen moment: er zijn ZOveel verschillende mooie plekjes in het park en er gebeurt overal wel iets. Vandaag bijvoorbeeld een rollerblade disco! Leuk om te zien. Even een tip voor diegenen die Central Park nog gaan bezoeken: aangezien het nogal lastig is het park op gevoel te 'navigeren' (door alle kronkelende en vertakkende paden), let op de lantaarnpalen. De eerste twee cijfers op de paal geven aan ter hoogte van welke 'cross-street' (bijv. 77th, 64th, etc.) je je bevindt. Heel handig om je te kunnen orienteren op waar je bent!

 

Ter hoogte van het American Museum of Natural History het park verlaten en de Upper West Side gaan verkennen: wat een leuke wijk zeg! Overal restaurants en bars. Aangekomen op het adres waar volgens de Marco Polo gids het door hen aangeraden Griekse restaurant 'Kefi' hoorde te zijn gevestigd, troffen we helaas een ander restaurant aan .. wat een domper! MAAR .. schijnbaar keken we, gezeten op de trappen van het nieuwe restaurant, dusdanig verloren en teleurgesteld dat een behulpzame Amerikaan vroeg of hij ons ergens mee kon helpen. En dat kon hij, want het bleek dat Kefi was verhuisd en hij het nieuwe adres wist! Hij ging het restaurant zelfs voor ons bellen om te vragen tot hoe laat ze open zouden zijn. Geweldig! Toevallig hing er precies voor waar het restaurant eerst zat, en waar we de aardige Amerikaan dus tegenkwamen, een NY400 banner, de eerste die we zagen sinds we in NY waren. Who knows, misschien was die banner een 'good omen' ..  In elk geval hebben we bij Kefi heerlijk gegeten!

 

We zaten daar toevallig nog aan een tafeltje naast een Amerikaanse die in NL, in Haarlem, had gewoond (uiteraard weer de NY400-pitch gegeven..). Leuk om zo mensen tegen te komen en in gesprek te raken. Amerikanen zijn daar toch meer bedreven in dan wij Nederlanders; en daar mogen ze best trots op zijn!

 

Greetings from NY,

Michelle